इन्जिनियर विमल गुरुङकाे कविता “माथिल्लाे तामाकोसी गाथा”

अप्ठेरो र अन्योलमा रुमलिँदा, आस्था गुमेको थियो

त्यो निर्धारित म्यादमा नसकिँदा, शङ्का बढेको थियो

कैयौँ अड्चन फेरि आइरहँदा, केही भयो यो ढिलो

केही खर्च बढ्यो तरै पनि बल्यो, उक्ल्यो ठूलो खुड्किलो

।१।

त्यो ठाडो दुइटा कडा सुरुङमा, साह्रै चुनौती थियो

सानो दुर्घटना हुँदा सुरुङ नै छोड्ने अवस्था थियो ।

पैले खन्न अनेक मुस्किल भयो, गाह्रोसँगै छेडियो

भारी पाइप राख्न जोखिम थियो, मेलैसँगै राखियो ।।

।२।

वर्षामास बढी तनाव रहने, बाढी र पैह्राहरू

ती आरोप झुटा झनै नसकिने - अन्धा र बैह्राहरू

बाधा कष्ट र पीर दु:ख बहुतै, हारेन आत्मा तर

दह्रो साथ र हौसला भर भई, फत्ते भयो आखिर

।३।

जानाजान ‘यिनीहरू गलत छन्’ भन्नेहरू भेटिए

गल्ती सानु हुँदा भयानक हुने भन्ने कुरा बिर्सिए

चुट्कीको भरमा सकिन्छ नि भनी, सोच्नेहरू देखिए

राम्रै हुन्छ- प्रबुद्धले अब त यो, ‘कोसेसिला’ सम्झिए

।४।

नेपालीजनको अमूल्य गहना, यो गर्विलो सृष्टि हो

सैयौं विज्ञहरू र प्राविधिकको सामर्थ्यमा वृद्धि भो

आफ्नै स्रोत र सीपमा भर गरी, निर्माण सम्पन्न भो

‘सक्छौं, गर्न सकिन्छ, हुन्छ नि’ भनी, आशा र विश्वास भो

।५।

२०७८/११/२९ (शार्दूलविक्रीडित छन्द)